buszujący w kulturze

o kulturze i sztuce słów kilka, czyli filmowe inspiracje, literackie olśnienia i muzyczne objawienia

szukaj

Wyświetlam posty z etykietą Michał Koterski

Wyświetl wszystkie

Posty

"7 uczuć", czyli szkoła życia

20:05

+

0

Więcej postów

OSCARY 2019

kiNOWO - I 2019

Buszujący: Dzisiaj pisać każdy może, trochę lepiej i nieco gorzej. A nuż kogoś z Was zainteresują moje komentarze i przemyślenia. Często oglądam filmy i seriale, staram się czytać i z uwagą słuchać nowych płyt. Ciągle nadrabiam zalegające wstydliwe braki w wiedzy nt. kultury i sztuki. Polecam się na przyszłość!

Zobacz profil

Popularne posty

Koniec nocy, czyli gorzki finał filmu Antonioniego

Kończąc już temat „Nocy” (1961, reż. M. Antonioni) trzeba jeszcze przywołać finałową scenę rozmowy małżonków o świcie. W poprzednim wpisie starałem się nie odkrywać za wiele, natomiast – jak wspominałem – motyw ten jest tak mocny i tak pięknie rozegrany, że należy mu się parę oddzielnych słów. UWAGA, cały ten komentarz to SPOILER CORNER, a załączony materiał to scena końcowa filmu! Po nocy pełnej uniesień Giovanni i Lidia o świcie konfrontują swoje uczucia Po emocjonalnej nocy Giovanni i Lidia wychodzą z domu Gherardiniego i postanawiają jeszcze usią ść na trawie, aby w akompaniamencie muzyki popatrzeć na świt wschodzącego nowego dnia. Zaczynają rozmawiać. Lidia zdradza mężowi skrywaną przez całą noc informację o śmierci Tommaso. Oboje wspominają przeszłość, młodzieńcze uniesienia, kiedy to byli uwikłani w romantyczny trójkąt z ich zmarłym przyjacielem. Okazuje się, że Tommaso, podobnie jak Giovanni, zalecał się do Lidii, ale ta wybrała początkującego pisarza. Dopiero t...

Na karuzeli twórczości Woody'ego Allena

Oglądanie nowych produkcji twórcy klasycznej Annie Hall (1977) stało się grą w rosyjską ruletkę. Czy tym razem trafimy na nowe Blue Jasmine (2013) i Wszystko gra (2005), czy może raczej na chaotyczną grafomanię w stylu Zakochanych w Rzymie (2012) i Scoop - Gorący temat (2006)? Najnowszy film Allena to niestety kolejna ładnie opakowana ramota, która w całości zdaje się na fantastyczną Kate Winslet. Ten barwny w obrazie świat "Na karuzeli życia" próbuje skryć wewnętrzną pustkę historii Niby wszyscy zdają sobie sprawę, że już mniej więcej od dekady Allen przebywa na emeryturze, podczas której raczej bawi się kinem, co roku wypuszczając następny film. I co roku dystrybutor stara się wciskać widzom te kolejne produkcje podkreślając, że za kamerą opowieści stał przecież legendarny twórca, więc chodźta, oglądajta, podziwiajta. Trudno jednak powiedzieć, czy nazwisko reżysera rzeczywiście do tego kina jeszcze przyciąga. Allen już dawno zatra...

Teatr jednego aktora, czyli jak Orson Welles "zawładnął" "Trzecim człowiekiem"

O ile pierwsza część "Trzeciego człowieka" (1949, reż. C. Reed) oscyluje wokół postaci Holly'ego Martinsa (w tej roli Joseph Cotten), który w zniszczonym po wojnie, aczkolwiek tętniącym wielokulturowym szumem ulicy Wiedniu, próbuje dowiedzieć się prawdy o śmierci swojego przyjaciela, o tyle po pierwszym pojawieniu się na ekranie Orson Welles zagarnia dla siebie całą ekranową przestrzeń! Nie ma go tutaj za dużo, ale jego obecność naznacz a cały film. Orson Welles w "Trzecim człowieku" (1949, reż. C. Reed) Nic dziwnego, że po premierze pojawiły się plotki, że to tak naprawdę właśnie twórca "Obywatela Kane'a" (1941) jest w największym stopniu odpowiedzialny za formę "Trzeciego człowieka". (Po latach tym teoriom zaprzeczył zresztą sam Welles, oddając zasługi Reedowi). Wystarczy spojrzeć na fragment filmu z pierwszym pojawieniem się na ekranie postaci Wellesa (zwieńczony zawadiackim uśmiechem amerykańskiego twórcy) - przedsta...

Archiwum

lut 20194
sty 20199
lis 201812
paź 20183
cze 20182
maj 20181
kwi 20187
mar 20185
lut 20188
sty 201812

gru 201715
lis 201714
wrz 201719

Pokaż więcej Pokaż mniej

Szukaj po tagach

film60
recenzja56
wideo42
#bookquotes10
#moviequotes9
historia kina7
komentarz4
literatura4

Zgłoś nadużycie

Obsługiwane przez usługę Blogger